Sen ti

Quizais un pouquiño de brisa, pero desa brisa que pon moreno.

Asegúrocho, era un entorno moi veraniego e moi relaxante.

-Ah, si?

Había rutas de sendeirismo, piscina,... Nada que ver con isto.

-Xa.

É que as grandes cidades no verán quedan baleiras, vai demasiada calor, a metade dos comercios están pechados...

Agora, co cambio climático, veñen vagas de calor e non se pode saír da casa, pobre do que teña claustrofobia.

-Si.

Nos cines non poñen nada bo, só cousas para nenos.

Pero bueno, polo menos teñen aire acondicionado.

Alí, a brisa, as folliñas das árbores a moverse. Moito boto de menos a brisa.

-Xa.

O mellor era a comida. Había pan fresco, quente, recen saído do forno, todas as mañás.

Podías tomalo con queixo fresco, con marmelada e manteiga, ... ¿Sabes unha cousa?

Eu só almorzo así cando estou fóra da casa. Na casa tomo un café con leite e andando.

-Si, é certo.

E o canto dos paxaros. O canto dos paxariños pola mañá, a espertar nun.

Espertaba co canto dos paxaros, en vez de co zunido dichoso do espertador.

A luz entraba poderosa entre as cortinas do cuarto, eu daba media volta entre as sabas e aínda durmía outro pouco. Que ben se estaba!

-Supoño.

Pero non era perfecto.

Non sei como dicircho sen parecer un hortera. Non estabas ti. Por iso voltei.

-Xa.