Quizais un pouquiño de brisa, pero desa brisa que pon moreno.
Asegúrocho, era un entorno moi veraniego e moi relaxante.
-Ah, si?
Había rutas de sendeirismo, piscina,... Nada que ver con isto.
-Xa.
É que as grandes cidades no verán quedan baleiras, vai demasiada calor, a metade dos comercios están pechados...
Agora, co cambio climático, veñen vagas de calor e non se pode saír da casa, pobre do que teña claustrofobia.
-Si.
Nos cines non poñen nada bo, só cousas para nenos.
Pero bueno, polo menos teñen aire acondicionado.
Alí, a brisa, as folliñas das árbores a moverse. Moito boto de menos a brisa.
-Xa.
O mellor era a comida. Había pan fresco, quente, recen saído do forno, todas as mañás.
Podías tomalo con queixo fresco, con marmelada e manteiga, ... ¿Sabes unha cousa?
Eu só almorzo así cando estou fóra da casa. Na casa tomo un café con leite e andando.
-Si, é certo.
E o canto dos paxaros. O canto dos paxariños pola mañá, a espertar nun.
Espertaba co canto dos paxaros, en vez de co zunido dichoso do espertador.
A luz entraba poderosa entre as cortinas do cuarto, eu daba media volta entre as sabas e aínda durmía outro pouco. Que ben se estaba!
-Supoño.
Pero non era perfecto.
Non sei como dicircho sen parecer un hortera. Non estabas ti. Por iso voltei.
-Xa.
En breve los contactos recibirán en su correo electrónico un enlace a la noticia
Gracias por usar nuestros servicios
Revise sus datos y vuelva a intentarlo
Si se vuelve a producir un error, es posible que el servicio está momentáneamente no disponible. Inténtelo más tarde.
Disculpe las molestias. Gracias por usar nuestros servicios