DE BAR EN BAR : A foto

Cando me aburro, en tardes de outono e crise económica, miro fotos extraviadas no álbum do corazón. Desafortunadamente, levo tempo sen aburrirme: son un tipo tan (pre)ocupado que xa non me preocupo polas cousas que, en verdade, importan. Gardo na memoria as fotos que observei algún día mentres as follas, como pompas de xabón, caían sobre a herba húmida de calquera outubro. Hai fotos de nenos que me devolven, con réditos, a alegría. A alegría, se fose unha concreción matemática, pertencería aos subconxuntos da infancia. Infancia rima con risa, con alégrate, con límpate esas lágrimas. Hai fotos que apuñalan porque traen rostros que nunca máis vas poder acariñar. Fotos de camaradas, de bicos, de melancolía. As fotos son unha viaxe aos territorios do pretérito. Maldita sexa o pretérito, a sutil nostalxia. Teño outra vez a certeza de que a felicidade sempre está no pasado. Somos o que perdemos. Somos esas fotos que levamos aos labios, que tocamos cos dedos como se fosen a pel que algunha vez acariciamos, os ollos que miramos pronunciando o verbo imprescindible: quérote. Hai fotos que nos definen. Outras que nos rabuñan. Ás veces quero sacar da foto a xente necesaria na miña vida. Dicirlles todo o que me quedou por dicir. Pagar as débedas que debo, a elas, a eles. Pedirlles perdón por perder tanto tempo en miudezas. Pasamos a vida, créanme, gastando o tempo en cousas que non importan demasiado. O que importa quedou na foto que bicas algunha tarde. Triste. A foto que cando ninguén te ve, cun vaso na man, empuxa as bágoas que bebes. Triste. Triste. Calquera tarde de outono. Cando te aburres e a vida parece, simplemente, unha sombra en medio de outubro. Unha sombra que mira os teus ollos. Tristes. Tristes. Como o rostro que te mira. O rostro que non podes arrancar da foto. Pasamos a vida perdendo o tempo en cousas que non importan demasiado. Créanme.