A sabedoría popular dos nosos maiores aplícase á construcción das tarabelas, enxeñosos aparellos que antigamente se atopaban con frecuencia no campo e que servían para espantar os paxaros, asustados polo ruído que producían a súas pezas.
Tamén coñecida como andavía ou tabenla, a tarabela tiña orixinalmente unha finalidade práctica: protexer as sementes acabadas de plantar da avidez dos paxaros.





Se estivesemos falando doutros tempos, estariamos falando tamén dos terreos sementados como lugar de xogo, precisamente porque o obxectivo deste enredo é espantar os paxaros. Sen embargo, a tarabela sérvenos como mínimo exemplo do enorme catálogo de “máquinas” populares que os avós poden e deben ensinarlles a construír ós seus netos. Calquera sitio pode ser, pois, bo para realizar esta aprendizaxe. Despois, haberá que probar o seu funcionamento.





A tarabela que presentamos consta dunha estructura de madeira cun pao a modo de balancín, do que colga nun extremo unha bacía que se enche e se baleira de auga, ó caer polo seu peso, facendo de contrapeso do pao que, ó baixar do outro lado, bate facendo ruído nunha peza de folla de lata.

É fundamental ter certa maña para que o aparello funcione ben.

Chamamos a atención, por outra parte, sobre o catálogo enormemente rico de trebellos populares que seguen vivos na nosa memoria colectiva e que deben seguir sendo transmitidos de xeración en xeración. A tarabela é, unicamente, o exemplo, mínimo, que eliximos para este coleccionable.